Een wissel op bas

Handmatig gecontroleerde transcriptie van de historische scans. De oorspronkelijke woordkeuze en spelling zijn zoveel mogelijk behouden. Echt onleesbare passages zijn tussen blokhaken gemarkeerd.

HALLO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Zoals bij de voorgaande edities van dit fanzine ging ook de voorbereiding van deze speciale Nu of Nooit-editie compleet vlekkeloos. Geen foto's beschikbaar, halve mankracht wegens werkverplichting, ziekte en diverse gevallen van delirium tremens zorgen er wederom voor dat op de ochtend dat deze shit gedrukt dient te worden de dikke duim weer moet gaan improviseren. Kortom het gaat goed met Boeie? Vegen! Gelukkig zijn er onder jullie, lieve lezers, toch mensen die een klein beetje gevoel tonen en die bij deze worden toegevoegd aan de eregalerij van medewerkers van Boeie? Vegen! en de eer hebben om medewerker van de maand benoemd te mogen worden. Mede dankzij hun ligt hier exemplaar 4!!!!!!!!!!! Buiten de carnaval en vrije dagen viel er toch wat te beleven de laatste weken in onze Heimatstadt Heerlen. Zet het nieuws maar aan en we treffen bekenden aan die vastzitten wegens schietpartijen en illegale rioolschepactiviteiten. In Heerlen is van alles gaande. Zo ook tijdens de carnavalsdagen. Belooi me, bij het CAD draaien ze overuren. Zelden heb ik mensen (incl. mezelf) zoveel zien drinken. Nieuwe kreten (SATAN!, EEEEEEEE!!!!!, HALLO!!) en violent dancing horen inmiddels net zo bij de stad als de nieuwe Corio-center, m.a.w. het wordt leuk in de stad. Omdat er deze editie door redaktionele redenen het een en ander en de rest fout is gegaan, zullen jullie het weer moeten doen met wat je in je handen hebt(?) Bijschrift: Een typische Heerlense carnavalsvierder anno 1998.

Uit onze reeks "ONTDEK JE PLEKJE" wederom een kijkje binnen een bizarre leefgemeenschap in Limburg. Vandaag: Het pittoreske gehucht HEERLEN ([onleesbaar onderschrift]) We verlaten de snelweg vanuit richting Maastricht ter hoogte van het Heerlense kerkdorpje Klimmen. Genietend van het fraaie panorama vanaf de Klimmenderberg vervolgen we onze weg in zuidelijke richting over een zanderig karrespoor dat doorgaans als provinciale weg staat aangeduid op onze wegenkaart. Na een luttele maar zeer hobbelige vier kilometers passeren we de door gemetselde burchten, prikkeldraad, mijnenvelden, drijfzand, bos en tot de tand bewapende kraaiennesten omringde kerkdorpjes Voerendaal en Kunrade. We kunnen met moeite en uit de diverse zwaar beschadigde, EINDE BESCHAVING vermeldende plaatsnaamborden, concluderen dat deze beschaving hier al decennia een zekere stagnatie ondergaat. We laten deze zeer geïsoleerde gemeenschappen dan ook links liggen en trachten ons reisdoel Heerlen zo goed en zo kwaad mogelijk te bereiken. We zetten onze reis voort op de hielen gezeten door met [onleesbaar] elkaar en naar ons uithalende Voerendaalse en Kunraadse autochtonen, die het na zo'n honderd meter voor gezien houden en dan met elkaar op de vuist gaan. Onze tolk, die een absolute vakman is op het gebied van Nederlandse en Belgisch-Limburgse dialecten in al hun diversiteit, kon echter ook geen enkel woord verstaan van het vocabulaire dezer figuren. Doch begrepen we uit de zeer dreigende, onvriendelijke intonatie en volume waarop de kreten "AAF", "ZAKVORSHTITIGUNG", "BOAVE DE RIOLE" en [onleesbare dialectkreet] gezegd werden, ze ons liever zagen gaan dan komen. Plotseling hield de provinciale weg onverbiddelijk op. Door middel van rood/wit-gestreepte linten, vangnetten, spiezen, bulldozers en kraanwagens, schrik- en prikkeldraad en diverse [onleesbaar] werden we op een enigszins onvriendelijke doch zeer effectieve manier geattendeerd de auto zo spoedig mogelijk tot stilstand te brengen. Op verscheidene plaatsen waren er doodshoofden geplaatst en andere angstwekkende materialen. Tussen deze indrukken uit dit doemscenario vielen ons enkele plaatsnaamborden op, die echter half vernield en beklad treurig op hun paal stonden. Die waarop HEERLEN stond waren met varkensbloed (laboratorisch onderzocht) tot CORONAVALLUM geschilderd. Bedachtzaam voor elk gevaar en [onleesbare waarschuwing] voor hitsige feministische lesbische transseksuele weightwatchers en een met 160 km per seconde in uw richting uitdijende waterbuffel, verlieten we onze auto en besloten we onze weg lopend te vervolgen. Met kapmessen ons een weg banend door de versperringen werd onze tocht wederom verstoord daar wij ons aan de rand van een vijftien meter diepe kuil...

Handmatig gecontroleerde transcriptie van de historische scans. De oorspronkelijke woordkeuze en spelling zijn zoveel mogelijk behouden. Echt onleesbare passages zijn tussen blokhaken gemarkeerd.

...bevonden, met een oppervlakte van zo'n twaalf hectare. Genietend van de idyllische omgeving zagen we dat de rood/wit-gestreepte linten en diverse versperringen niet geheel ontbraken. Op verscheidene plaatsen kon men tussen door overige gemeenten gestorte puin en vuilnis zwaar beschadigde en aan de rand opgestapelde autowrakken onderscheiden, waaruit bleek dat de linten zeer recentelijk, of beter gezegd te laat, aangebracht waren, wat ervoor zorgde dat onze afdaling danig vergemakkelijkt werd. De kuil was een permanente bouwput waar een constante strijd heerste tussen opbouw en afbraak door particulieren, hetgeen een levendig maar vrij vijandig beeld opleverde. Niets stond er fatsoenlijk overeind, overal lagen uitgebrande politieauto's, toevallig genoeg allemaal met 41 genummerd, en middenstanders met dreigbrieven waren sinds tientallen jaren uitgeweken naar buurtgemeenten. Over de lukraak gestorte en gecrashte autowrakken daalden we af in de bouwput. Beneden gearriveerd werden we gelijk onder de voet gelopen door een kudde vergeefs naar de methadonbus zoekende verslaafden, die het volgende moment op hun beurt platgewalst werden door een mysterieus blauw rijdend [onleesbaar], dat met niet geringe snelheid kriskras door de bouwput scheurde. Hierop kwamen zo'n tachtig jaar oude lijken uit de Duitse hooglanden in lederhosen, met één hand de Hitlergroet makend en met de andere hand aan hun snikkel trekkend op Tiroler volksmuziek en het volkslied van het Dritte Reich, uit alle hoeken banjeren. Met een hoofd vol verwarring trokken we verder. Het was bizar om te zien dat er onder de mensen in deze omgeving toch zo'n feeststemming heerste. Tussen de al dan niet werkende, op elkaar inrammende, construerende of gesneuvelde mensen liepen dronken, feestende, dansende, lachende en lallende lui rond, die allen een aan hun pols aangebracht methylalcoholinfuus achter zich aantrokken om te zorgen voor de extreme zatheid waarin zij zich verkeerden. Temidden van dit tafereel troffen we een naakt, zwaar met kogelriemen, halfautomatische wapens en andere diverse sadomasochistische folterwerktuigen bewapend lijk aan, getooid met een lelijkheid die een wrattenzwijn zou doen sidderen. Het lijk zat op een gekantelde waardetransportwagen voor een half vernield en geheel geplunderd gebouw dat op onze districtkaart als gemeentehuis aangeduid stond. Ook vertoonde hij een tot in het overdrevene getrokken geilheid jegens een soort van betonnen, naar hoog oplopende trottoirbanden die om het pleintje voor de bouwput gelegd waren. Iedereen die het ook maar waagde om in de buurt van hem of de driehoekige trottoirbanden te komen kon rekening houden met het gebruik van bovengenoemde materialen. Een stel Heerlense suïcidale sneeuwrandjes hadden er bij wijze van vermaak een sport van gemaakt om skateboardend over de driehoeken het waardetransport te overvallen, waarbij het de kunst was de kogels en andere moordwerktuigen te ontwijken. Echter velen van het gekrengelte konden het niet meer navertellen. Een door het lijk aangeschoten, zwaargewonde maar nog, dankzij de grote hoeveelheid alcohol in zijn bloed, levende jongeman verklaarde ons dat dit de dorpsvader in kwestie is, die we om privacyredenen de weledelgestelde heer Pleunmeekers zullen noemen.

De zwaargewonde jongeman, die we om privacyredenen de weledelgestelde heer Vijgen Jr. zullen noemen, was in feite het eerste vriendelijke persoon die we tegenkwamen en zover de situatie en gezondheid hem toeliet was hij bereid om het een en ander nader toe te lichten. Hij verklaarde dat de hele situatie te maken had met afgelopen carnaval en dat deze situatie, wat naar onze mening toch enige schade toebrengt op het gezonde sociale leefklimaat, zich ieder jaar herhaalt en dat de puinhoop nog al meeviel, maar dat de veiligheidsaspecten, waar de weledelgestelde heer Pleunmeekers voor had moeten zorgen, niet nageleefd waren en dat de hel toen goed losgebroken was. "Ikzelf ben altijd heel blij als de stad weer eens is afgebroken. Je eigen markt creëren heet dat! (Vijgen Vastgoed (tm) (r) (p) (c), inc. int. vof. & b.v. + zn. red.) Maar door geldgebrek, wat is ontstaan doordat de weledelgestelde heer Pleunmeekers van mening was dat er zo nodig een nieuw winkelcentrum moest worden gebouwd, is de zaak in niet geringe mate uit de hand gelopen. (Kuch, reutel.) Hij had die steekpenningen sowieso beter aan onze familie kunnen geven, (Vijgen Vastgoed (tm) (r) (p) (c), inc. int. vof. & b.v. + zn. red.) dan was dat nieuwe zwembad er ook nog wel gekomen. (Kuch, urgh, piep, piep, piep, pieieteleieieieieiep...)" Nadat deze jongeman een dermate stagnatie in levensvatbaarheid vertoonde wendden we ons van hem af opdat we verder konden gaan met onze sightseeingtour door deze curieuze gemeenschap. Enkele tientallen meters verderop van het Pleunmeekers/Vijgen Jr.-scenario troffen we enkele in zichzelf gekeerde schizofrene primaten aan, die blijkbaar allen leefden in hun eigen kleine wereldje, een eigen dimensie, op een stukje braakliggende grond waar de zon nooit schijnt en niets groeit. Achter hen bevindt zich een vrijwel nog geheel overeindstaand pand waarop wederom met varkensbloed de woorden CORONAVALLUM, RAADHUISPLEIN 10 en een pentagram geschilderd staan. Deze individuen bezorgden ons enkele ingeklapte longetjes daar zij kwistig gebruik maakten van diverse uit Auschwitz geïmporteerde geestverruimende grassoorten, van welke de gifgroene dampen menig weggerot kerncentrale-medewerkertje van de reactorwand van Tsjernobyl zou verjagen. Uit het pand klonk echter lieflijke jazzmuziek. We bedachten om contact met hen te maken, maar dat werd ons door gasmaskers uitdelende buurtbewoners ten strengste afgeraden, en zeiden dat we hen zoveel mogelijk moesten mijden. "Praat niet met ze, kijk niet naar ze, ze bestaan gewoon niet!", bleek het motto te zijn. Een buitenstaander die nietsvermoedend langs komt of een bekende die toch weer de fout maakt om te dicht bij te komen zal met alle natuurlijke en bovennatuurlijke middelen tot op het bot vernederd worden, mentaal verkracht, dan wel geëlimineerd. Ze hebben een geheel eigen communicatie die in geen taal om te zetten is. De woorden BOEIE? VEGEN! spelen een opvallend grote rol in hun zeer geringe woordenschat. Tegelijkertijd klonk uit het groepje een luid geschreeuw, gepaard gaande met rochelende en gorgelende keelklanken, oorverdovend hysterisch gelach en de meest uiteenlopende gebaren en bewegingen: "aaaarghghruuurrghchchWIJHHVHVVUUUoooaarghaaachchSSSSAAAHHTTAAANNnnzzzchchroeoeoeuuuaaaiiiirghghzzzZZUUIIPPEEenooerchrr!!!" waren veelgehoorde kreten. Onze tolk trachtte de gesprekken op veilige afstand te volgen, maar kwam al snel tot de conclusie dat er geen touw aan vast te knopen...

Handmatig gecontroleerde transcriptie van de historische scans. De oorspronkelijke woordkeuze en spelling zijn zoveel mogelijk behouden. Echt onleesbare passages zijn tussen blokhaken gemarkeerd.

...was. De bewoners van RAADHUISPLEIN 10 leven, als dit nog onder de categorie leven valt, in permanent gedrogeerde toestand in ultieme duisternis. Het begrip licht kennen ze niet en lente, zomer en herfst zijn drie jaargetijden die op deze plek niet voorkomen. Ze zijn suïcidaal, cynisch en chronisch depressief. Positiviteit kent men niet. Mensen die deze eigenschap bezitten moeten stevig in hun schoenen staan, maar zullen het desondanks tussen deze groep niet lang uithouden. Na vijf minuten treedt afschuw op, na tien minuten rug-, buik- en hoofdpijn, na een kwartier de eerste symptomen van blijvende depressies, na een half uur komen motorische stoornissen opzetten en na een uur kan men de persoon in kwestie wegslepen opdat deze tot z'n tachtigste als een kwijlend kamerplantje in bed kan liggen, met zijn ene helft in coma terwijl zijn andere helft appelmoes slobbert door een rietje. Buiten junkfood, drugs, alcohol en zichzelf hebben ze nergens respect voor. Volgens verscheidene buurtbewoners zijn zij degenen die hoofdverantwoordelijk zijn voor alle vernielingen. Hun keiharde schrikbewind en dictatoriaal optreden door middel van slopen, beuken en vegen, gepaard gaande met snoeiharde metalklanken, zijn tot ver buiten de landsgrenzen bekend en hun plundertochten hebben al menig burgerleven gekost. Onder het motto me, myself & I wordt constant de omgeving afgestruind om alles van maar enige economische waarde toe te eigenen en als men het eenmaal heeft moet en zal het kapot gaan. Bij deze mensen is geen greintje hoop te vinden. Ze leven van dag tot dag en zien dat ook nog als een straf. Als het hen eens toevallig meezit wordt dit geluk met veel argwaan opgeslokt en weer uitgekotst als een parasiet. Iedereen die het beter heeft wordt tot in de vijfde generatie afgezeikt en zelfs individuen van hun eigen groep worden gezien als hypocriete varkenskoppen met een onbetrouwbare grijns op hun smoel die wel eens onopgemerkt misbruik van je zouden kunnen maken. "Het ergste van dit alles is dat sommigen van hun artiesten zijn dus krijgen ze nog respect ook!!??", zei een omstander. "Gelukkig zijn ze van de drank vaak te lam om ons uit te kafferen!" Graag waren we nog wat dieper ingegaan op de toestanden in de gemeente Heerlen, maar het schijnt dat er buiten het hierboven beschrevene geen ruk te beleven valt, en dat dit juist het mooiste stukje Heerlen is wat je slechts een paar weken per jaar te zien krijgt. Desalniettemin hopen we dat de Heerlenaren ongestoord verder kunnen bouwen aan hun dorpje opdat het dan bij de volgende carnavalsactiviteiten weer even goddeloos gesloopt kan worden. We besloten na in relatief zeer beschonken en gedrogeerde toestand te zijn geraakt huiswaarts te keren en al schuimbekkend deze gemeente te laten voor wat hij is. Tot zover deze impressie van Heerlen. Ivo Jacobs

Nu of Nooit We zouden het bijna vergeten, maar eindelijk is het zover, CORONA komt op Nu of Nooit. Weken leven we er naartoe, want een feest moet het worden en gezien het feit dat de busreis, inclusief passagiers (die uitbundig besproken zijn in ons grote Ontdek je plekje-verhaal) gewoon doorgaat zal het daar ook wel op uitdraaien. De bus zal voor de gelegenheid worden omgetoverd tot stoomboot, gezien het feit dat er fans zijn die meer rook produceren dan een gemiddelde uitstoot van een DSM-koeltoren. Dat daarbij gedronken wordt is logisch. Wat we van de CORONA's mogen verwachten is ons al duidelijk, nu de rest van de bezoekers nog: na deze avond zullen velen kennis maken met de mensen uit de krochten van Limburg, de oostelijke mijnstreek. Het laatste optreden van Martijn van Erp, ook dat vindt er vanavond plaats. Aangezien er van diverse mensen verzoeken binnenkwamen om deze naam nog eens in het welverdiende zonnetje te zetten, komen we daar bij deze niet onder uit. Wij als CORONA-fans willen Martijn bedanken voor het feit dat ie op zo'n geweldige manier kon vegen, dat we er elke keer van genoten hebben. Het is jammer dat het zo moet lopen, maar wij zullen hem niet vergeten. Namens alle CORONA's, bedankt!!!!!! Gelukkig hoeft dit niet tragisch af te lopen, want uiteraard heeft de band gezorgd voor een waardige vervanger, die inmiddels al aardig ingewerkt is. M.a.w. CORONA gaat gewoon door met vegen, we hadden niets anders verwacht. Om jullie aan Frank nader voor te stellen, hebben we in de volgende Boeie? Vegen! een gesprek met hem, om jullie een impressie te geven van deze nieuwe veger. Bij deze willen we jullie er nog op attenderen dat 14 maart MATO GROSSO in Vaals moet spelen, dus kom ook naar die voorronde!!!!!!!!!!!!!!!