Onlangs vond ik tijdens het opruimen van mijn kantoor een enorme hoeveelheid oude demo’s en CD’s. Natuurlijk nam ik een avond de tijd om ze eens af te stoffen. Ik vond een cassettebandje van Corona Obscura! Ja, Corona Obscura! Tot mijn spijt bevond mijn oldskool cassettedeck zich niet meer op kantoor. Balen, want ik wilde die tape absoluut terugluisteren. Corona Obscura was destijds immers een van mijn favoriete lokale bands.
Na een uurtje snuffelen kwam ik tussen bergen CD’s plotseling de “demo CD” tegen. Mijn MAC had wat moeite met het enorm bekraste oppervlak, maar na puffen en steunen wist ik de CD toch aan de praat te krijgen.
Even een korte opfrisbeurt, want wie waren Corona Obscura? Rond 1993 startten de meeste leden van de band in Square. Square was een coverband, bestaande uit oa. De broers Henry en Mark Vrolings, later belangrijke leden binnen Corona Obscura. Square was voornamelijk bedreven in de grunge hoek, maar liefde voor metal was destijds al duidelijk te bespeuren. Square beleefde een stormachtig jaar en stopte vervolgens; het ontstaan van Corona Obscura was een feit.
Al snel ontstond er veel aandacht rondom de band. Corona Obscura was in het midden van de jaren negentig dan ook een opvallende verschijning binnen de (metal)scene en dat ontstond vooral omdat het muzikaal een opmerkelijke verschijning was.
Inhoudelijk week Corona Obscura dan ook flink af van de meeste bands die in die tijd ontstonden. Bij veel bands lag de nadruk flink op hardcore en metalcore. Met hardcore, straight-edge enz. had Corona Obscura echter niet zoveel op. De muzikale achtergrond lag daar ook helemaal niet. Nee, die lag eerder in de uithoeken van metal tot aan zelfs Jazz. De band verwierf spoedig een cultstatus. De fanatieke Corona Obscura aanhang groeide gestaag en zijn volgden de band show na show. Dat resulteerde in memorabele avonden! Onbetwist hoogtepunt was de deelname van Corona Obscura aan Nu of Nooit. De band speelde de voorronde in Horst, maar kon, ondanks de afstand, rekenen op vele tientallen fans die de bands fanatiek steunden. “Boeie? Vegen” klonk het daar en in Horst zal men nog lange tijd gesproken hebben over de show van Corona Obscura alsook de aanwezigheid van de flamboyante fanschare.
Live bleek de complexiteit van de band nogal eens een bottleneck. Want hoe goed de nummers ook waren, wanneer de geluidsman een slechte avond had, dan had ook Corona Obscura het moeilijk. Toch slaagde men er met tomeloze inzet en spontaniteit altijd in daarmee weg te komen.
Corona Obscura timmerde flink aan de weg en her en der nam de band wat demo’s op. De meest in het oogspringende is daarbij de demo CD die ik onlangs uit mijn archief trok. De CD is in 1998 opgenomen en bestaat uit 2 live opnames in de Easy-Touch studio en uit registratie opnames in Nox. Ze zijn wellicht het meest representatief voor het oeuvre van de band door de jaren heen. Wanneer ik de CD aanzet en “suffer the end” start, schrik ik toch heel even van de productie. Ook ik ben de afgelopen jaren flink verwend wat productie betreft. Maar dat gevoel verdwijnt al heel snel! Ik krijg onmiddellijk weer die vibe die ik 15 jaar geleden kreeg na het beluisteren van deze schijf.
Gitaristen Krzysiek Klimowski en Dion van Erp strooien met brute metalriffs en solo’s en worden opgefokt door het gefreakte drumgeweld van Mark Vrolings. En dan heb ik de zang nog niet eens benoemd. Furieus schreeuwen Alex Crijns en Henry Vrolings de songs op vakkundige wijze vol! Daarbij varieert het palet van gekrijs tot laag gebulder, maar her en der klinken ook invloeden van Zack de la Rocha door.
Hoogtepunt op het schijfje is naar mijn mening “Fin de siècle”. Dit 9 minuten durende deathmetal epos is Corona Obscura ten voeten uit. Beginnend met een haast klassiek intro dat vervolgens binnen enkel minuten op blastbeat niveau doorgaat en eindigt met een meesterlijke climax. Hoeveel riffs en passages er tot het eind van de song voorbij komen? Geen idee, maar het zijn er nogal wat. Alle uitersten van het metaluniversum worden bezocht en de experimenteerdrift van de band is daarbij overduidelijk hoorbaar. De overige nummers die volgen wijken productioneel overigens nauwelijks af van de eerste twee, ondanks dat deze tijdens repetities in NOX zijn opgenomen. Opmerkelijk is ook dat de band de nummers live inspeelde. Ik geef het je te doen. Tegenwoordig is het laagje voor laagje inspelen en knippen en plakken dat de klok slaat, maar hier is daar geen enkele sprake van. Gewoon allemaal live! Boeie? Vegen! Wanneer krakers als “Sadismus Commercius”, “Das Freiheitsbild ist kaput” en “Mission” voorbij komen en ik mijn ogen sluit is het ook haast een flashback naar de tijd dat de jongens nog live te bewonderen waren: “EN DOOR!!!”
Corona Obscura bestaat intussen al heel lang niet meer en ik ben blij dat ik in het bezit ben van de muzikale erfenis. Corona Obscura is een band die de geschiedenis ingaat als een van de meest opmerkelijke en kwalitatieve bands die de Mijnstreek ooit rijk was! Vanzelfsprekend staat mijn kast vol met andere krakers uit die tijd (denk aan bands als Burning Still, Age of Indulgence, BloodsporT, Massacre of Mankind, Born from pain etz. Enz), maar het schijfje van Corona Obscura blijft voor mij toch net iets specialer.
